Woord van de Pastoor

Semenarist Igor

Op sociale media verschenen in de afgelopen dagen heel wat berichten over de dood van de Braziliaanse seminarist Igor Pavan Tres. Igor was 26 jaar oud toen hij op vrijdag 6 maart jongstleden overleed.
Hij had ook Facebook, zie: (2) Facebook

 
Hij was 21 jaar toen hij in 2021 zijn priesteropleiding begon als seminarist van het Braziliaanse bisdom Frederico Westphalen. Men beschrijft hem als een jongeman vol dromen, diep open voor God en met het grote verlangen om Jezus en de Kerk te dienen. Het noodlot sloeg toe. In december van datzelfde jaar kreeg hij een zeldzame vorm van kanker, een soort nierkanker. Er volgden operaties, meer dan 100 chemotherapie-sessies, en heel wat behandelingen maar de kanker kwam altijd terug. Een echte kruisweg. Er zijn altijd wel gelovigen die dan zeggen: hoe kan God dat nu laten gebeuren dat zo een jongeman die zijn leven aan Jezus en de Kerk wil geven, zo ziek moet worden? Mensen zeggen dan wel eens: “God gooit toch zo Zijn eigen ramen in”.

Het is een intriest verhaal over een lange strijd tegen de verschrikkelijke ziekte. Maar het was niet allemaal negativiteit. In die lange periode van strijden tegen zijn ziekte werd Igor voor velen een bron van inspiratie. Via de sociale media getuigde hij als een digitale katholieke missionaris over zijn vertrouwen in God in het lijden, hij sprak over zijn hoop en zijn vreugde als leerling van Jezus Christus, hij schreef over het dragen van het kruis in het leven van alledag.

Wanneer een gezond iemand die dingen schrijft, dan zeggen mensen wel eens: “Allemaal mooie praatjes maar die weet niet waarover hij schrijft”. In het geval van Igor was het anders, hij schreef vanuit zijn ziek-zijn, vanuit zijn periode van lijden. Het waren niet alleen vrome woorden maar ook vrome daden! Zelf zag hij zijn ziekte als een kruis wat hij met Jezus Christus wilde dragen. Zijn grote boodschap naar iedereen was: wie in Jezus Christus gelooft, is nooit alleen, noch in het leven, noch in de dood.

Ook al is hij niet genezen, Igor zag toch wonderen, de wonderen die gebeurden door zijn getuigen van de Blijde Boodschap. Over het hele gebeuren van zijn leven die door de ziekte een heel andere wending kreeg, schreef hij dikwijls een treffende zin: “God schrijft ook recht op kromme lijnen”. Hij geloofde en hij wilde ook aan anderen daar mee duidelijk maken dat zelfs moeilijke en pijnlijke gebeurtenissen zoals ziekte en lijden toch een plaats kunnen hebben in Gods Plan. Voor hem betekende zijn ziekte niet dat zijn roeping was mislukt maar dat zijn leven een andere manier was geworden om van Jezus Christus te getuigen. Hij schreef zelf: “Als mijn kruis mij dichter bij Jezus Christus brengt, dan is het geen verlies maar genade.”  In de Vastentijd is hij overleden. Iemand schreef dat men in Igor het gelaat zag van Christus die lijdt, in het mysterie van Zijn Passie, maar tegelijk ook het gezicht van de Verrezene.

Twee citaten van Igor, die hij zelf op sociale media plaatste wil ik in dit woordje nog even meegeven. Het zijn mooie gedachten van iemand die getekend was door zijn ziekte en daarin zijn Verrijzenisgeloof liet spreken.
Een gedachte over het kruis: “Wanneer het kruis komt, lijkt het alsof alles stopt. Maar voor een christen is het kruis nooit het einde. Het is de plaats waar wij leren liefhebben zoals Jezus Christus heeft liefgehad. God belooft ons niet dat het leven zonder pijn zal zijn. Hij belooft dat Hij met ons zal zijn in elke pijn. Als wij ons lijden met Christus verenigen, wordt het geen verlies, maar een offer van liefde.”
Een Verrijzenisgedachte: “De wereld leert ons om bang te zijn voor het lijden. Het evangelie leert ons dat zelfs het graf niet het laatste woord heeft. Wij zijn een volk dat leeft van de verrijzenis.”

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne
www.priesterpenne.be

Wilt u het Woord van de Pastoor voortaan in uw mailbox ontvangen? Klik hier.