Woord van de Pastoor

BIJ DE EERSTE COMMUNIE 2026

In de komende weken zijn er in onze parochies de jaarlijkse Eerste Communievieringen. De groepjes zijn in onze parochies heel klein geworden, nog een kleine minderheid van de kinderen bereidt zich voor op de Eerste Communie. In Holsbeek zijn er 6 communicanten; in Kortrijk-Dutsel/Sint-Pieters-Rode 12; in Nieuwrode 4, alle vier uit de gemeenteschool, uit de school met katholieke signatuur zijn er dit jaar geen kinderen die in onze parochie de eerste communie ontvangen. Maar ook al zijn de groepjes heel klein aan het worden, de kinderen die het wel doen,  zijn wel enthousiast en kijken uit naar het moment dat ze in de Eucharistie voor de eerste keer Jezus in de Heilige Hostie mogen ontvangen. Al maanden bereiden ze zich in de gezinsvieringen die er zijn op voor, leren ze wie Jezus Christus is en wat een Eucharistieviering is. En dan komt binnenkort het moment van die eerste echte ontmoeting van Jezus in de Eucharistie met het kind.

Elke Eerste Communieviering is voor ons, volwassenen die al lang de Eerste Communie hebben ontvangen ook een vraag. Kijk ik ook – zoals die zevenjarigen – met grote vreugde en verlangen er telkens naar uit om Jezus in de Mis op het Altaar aanwezig te weten komen en Hem in de Communie te kunnen ontvangen? Is Eucharistie voor ons nog altijd een bijzondere gebeurtenis? Wanneer we Eucharistie vieren mag het ook nooit iets gewoon zijn dat we ter Communie gaan.  Het moet altijd bijzonder blijven dat we Jezus Christus, die werkelijk aanwezig komt op het Altaar onder de gedaante van Brood en Wijn, mogen ontvangen. Kijken wij ook zo vol verlangen uit naar de Heer zoals die kleinen in de Eerste Communievieringen?
Onze oude pastoor van Nederhasselt zei me kort voor mijn priesterwijding dat ik elke Mis moest opdragen alsof het mijn eerste, mijn enige en mijn laatste was, dan zou ik mijn diepe geloof en mijn vurigheid in de Werkelijke Tegenwoordigheid bewaren. Zo mag het ook voor ons zijn: ga elke keer ter Communie alsof het de eerste keer is dat je Jezus mag ontvangen, laat het echt ontmoeting met Hem zijn.
Ik vond het ook mooi verwoord in het onderstaand verhaal:

“In een klein dorpje zat een klas vol kinderen die zich voorbereidden op een bijzondere dag. Niet iedereen deed mee, maar een paar kinderen hadden er wekenlang naar uitgekeken: hun Eerste Communie.
Op een ochtend vroeg verzamelden ze zich in de kerk. Hun kleren waren netjes, hun handen een beetje gespannen in elkaar gevouwen. Ze hadden geleerd wat er zou gebeuren, maar toch voelde het als iets dat groter was dan woorden.
“Vandaag,” had de pastoor gezegd, “komt Jezus op een heel bijzondere manier bij jullie.”
Toen de mis begon, luisterden ze aandachtig. Ze herkenden de gebeden, de liedjes, maar vandaag klonk alles anders—alsof hun hart beter meeluisterde. En toen kwam het moment.
Eén voor één liepen ze naar voren. Sommigen een beetje zenuwachtig, anderen met een zachte glimlach. Toen het kind aan de beurt was dat het meest had uitgekeken naar deze dag, keek het even omhoog naar het kruis en fluisterde in zijn hart: “Jezus, ik ben blij dat U komt.”
De hostie werd in zijn hand gelegd. Klein, wit, eenvoudig—en toch wist het kind: dit is echt Jezus.
Terug op zijn plaats knielde het stil neer. Er werd niets gezegd, maar vanbinnen was het warm en licht. Alsof iemand heel dichtbij was gekomen. Alsof het hart even groter werd.
Na de mis kwamen de kinderen weer samen buiten. Ze lachten, praatten en speelden zoals altijd. Maar iets was anders. Ze voelden zich niet meer alleen.
“Hij is nu bij ons,” zei één van hen zacht.
En de anderen knikten. Want ze wisten: Jezus was niet alleen in de kerk gebleven. Hij was met hen meegegaan—recht in hun hart.”

Gods Zegen, uw priester en Pastoor A. Penne.
www.priesterpenne.be

Wilt u het Woord van de Pastoor voortaan in uw mailbox ontvangen? Klik hier.